Het verlaten huis

Op een stormachtige nacht zat Joris lekker te gamen met Ben. “Hoi,” dacht Ben, “het is wel weer goed geweest. Ga jij maar weer naar huis.” Ben knikte. Even later hoorde Joris beneden een kreet. Hij dacht: dit is Ben.

Tien seconden later stormde Ben de kamer binnen met een spierwit hoofd. “Wat is er gebeurd, Ben?” vroeg Joris. Ben zei: “Het is vreselijk. Toen ik de deur openmaakte, zag ik opeens voor de deur een verlaten huis staan.” “Echt?” zei Joris. “Ja, dit is geen grap.”

Deze keer ging Joris mee. Hij dacht natuurlijk: dit is vast weer een grapje. Maar toen hij de deur opendeed, zag hij het nu ook. Er stond echt een spookhuis.

Joris en Ben gingen naar binnen. “Joris, is dit wel een verstandig idee?” “Natuurlijk is het verstandig. Kom, we gaan naar binnen.” Toen ze verder liepen, zei Ben opeens: “Het voelt een beetje raar. Het lijkt wel een geest waar we doorheen lopen.” “Rennen!” zei Joris. “Anders wordt dit onze dood.”

Toen Joris naar buiten was gevlucht, riep hij: “Ben!” Maar Ben was er niet meer. Toen hoorde hij Bens stem: “Hij heeft me!” Joris rende naar binnen en pakte Bens been. “Los!” Ben en Joris renden het huis uit, en ze renden weg.